วะบิ ซะบิ คือปรัชญาเก่าแก่ของญี่ปุ่นที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับปรัชญาอื่นๆ อย่าง ‘อิคิไก’ และ ‘คินสึงิ’ มันฝังรากลึกอยู่ในวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมายาวนานและได้รับการเผยแพร่ไปทั่วโลกอย่างกว้างขวางจนน้อยคนที่จะไม่เคยได้ยินคำนี้
แต่หากถามคนญี่ปุ่นว่า วะบิ ซะบิ คืออะไร ก็แทบไม่มีคนญี่ปุ่นคนไหนตอบได้ตรงๆ ทุกคนจะบอกว่ามันลอยอยู่ในสายลม เร่าร้อนอยู่ในแสงแดด สดชื่นอยู่ในซากุระบาน และตรึงใจอยู่ในใบเมเปิ้ลเหี่ยว ทั้งในความสุขและในความทุกข์ ในรูปและในนาม และยังบอกด้วยว่าทุกสรรพสิ่งล้วน ‘ไม่เที่ยง, ไม่สมบูรณ์, และไม่เสร็จสิ้น’
หาก วะบิ ซะบิ เป็นนามธรรมและยกย่อง ‘ความไม่สมบูรณ์’ ขนาดนั้น แล้วปรัชญาโบราณนี้จะมีประโยชน์ใดกับการดำเนินชีวิตในยุคปัจจุบันของเราที่ดูจะมี ‘ความสมบูรณ์แบบ’ เป็นสรณะ
