บันทึกชีวิตวัยหนุ่มของเฮมิงเวย์และภรรยาในปารีส ช่วงเวลาที่ทุกข์ยากแต่เปี่ยมความฝัน กำลังเริ่มต้นอาชีพนักเขียน เข้าร่วมกลุ่มนักเขียนต่างด้าวพลัดถิ่นในปารีส เหล่านักเขียนที่ได้นิยามว่า ‘คนรุ่นที่สูญหาย’ หรือ Lost Generation
‘คนรุ่นที่สูญหาย’ ไม่ได้หมายความว่า ‘สาบสูญ’ หรือ ‘สูญสิ้น’ หมดไปแล้ว แต่หมายถึง ‘หลงผิด’ ‘พลัดหลง’ หรือ ‘ไร้ทิศทาง’ ผู้คนในยุคนั้นรวมถึงเฮมิงเวย์ คือบรรดาผู้รอดชีวิตจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประสบความสับสน ผิดหวังท้อแท้ และไม่แน่ใจถึงเป้าหมายในชีวิต เกอร์ทรูด สไตน์ นักเขียนผู้เป็นดั่งอาจารย์ของเฮมิงเวย์เป็นคนเริ่มใช้คำว่า ‘คนรุ่นสูญหาย’ กับเฮมิงเวย์ และเป็นคำที่ระบุเป้าหมายในการท่องไปทั่วปารีสของเฮมิงเวย์ได้ชัดเจนที่สุด
นิยายเชิงอัตชีวประวัติเล่มนี้เปี่ยมไปด้วยหัวใจของการเป็นนักเขียน ในการดิ้นรนเพื่อจะเขียนงาน ด้วยท่าทีรื่นรมย์ บางครั้งก็ร่าเริงแบบสิ้นหวัง แต่เขาเชื่อว่าหากยึดมั่นกับตนเอง เขาก็จะเขียนเรื่องได้เพราะเขาเกิดมาเพื่อจะเขียน มีเพียงความตายเท่านั้นที่ไม่สามารถแก้ไขรื้อฟื้น เฮมิงเวย์เชื่อว่าปารีสมีสิ่งพรั่งพร้อมดีที่สุดสำหรับนักเขียน ในห้องเช่าอพาร์ตเมนต์ เลขที่ 74 ถนนการ์ดินัล เลอมอยน์ ในร้านหนังสือเชกสเปียร์ แอนด์ คัมปานี ในคาเฟ่ที่จัตุรัสแซงต์-มีเซล ต่างเป็นที่ที่เฮมิงเวย์ผลิตผลงานยอดเยี่ยมออกมา
‘คนรุ่นที่สูญหาย’ จึงเป็นคำที่เฮมิงเวย์จดจำและใช้เพื่อผลักดันตัวเอง ต่อมาเฮมิงเวย์ได้ทำให้มันกลายเป็นคำอมตะในนวนิยาย The Sun Also Rises ของเขาซึ่งรวมความโดยเฉพาะถึงนักเขียนพลัดถิ่นที่เขาได้พบในปารีส ซึ่งเขาเชื่อว่าแท้จริงแล้วคนเหล่านี้นั้นมั่นคงและ ‘ไม่ได้สูญหายไปไหน’
