โอชากาเล

หากอาหารคือบทสนทนาทางวัฒนธรรมหนังสือเล่มนี้คือความพยายามที่จะสร้างบทสนทนาว่า รสชาติ วัตถุดิบ หรือวิธีการประกอบสร้างอาหารแต่ละสำรับล้วนเคลื่อนไหวถ่ายเทไปตามสภาพสังคมในแต่ละยุค

รสชาติไม่ใช่สัจจะสูงสุดและหยุดนิ่ง สูตรการปรุงอาหารก็ไม่เคยมีอะไรที่เป็นไทยแท้
.................................................................
"อาหารนั้น โดยตัวมันเองเป็นศิลปศาสตร์ โคตรเหง้าที่มาของมันเป็นประวัติศาสตร์และความคิดจิตวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ เป็นสังคมวิทยา มานุษยวิทยา ฯลฯ วิชาอาหารก็ต้องนับเป็นไทยศึกษาแขนงหนึ่ง"

- กฤช เหลือลมัย

- เผ็ดร้อนแห่งผองเราฯ
- เข็นครกเข้าครัว
- เร่ว กระวาน และกาลเวลา
- อร่อยดี (กี) ระกา
- ความยอกย้อนของ 'ต้มยำกุ้ง'
- จุ๊บ ซุบ และน้ำชุบ
- บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กว่าสี่สิบปีของการพบพานและการกล่าวอำลา
- รสปรุงแต่ง -- ปรุงแต่รส
- ผิดพริก -- ผิดตัว?
- ผัด (ไม่) ไทย
- ผงนัว -- ผงชูรส ใครกำหนด 'รส' ของลิ้น
- 'ข้าว' ในหลักฐานโบราณคดี: ข้อสังเกตเล็กๆ น้อยๆ
- ถึงทีของ 'เล้งต้มแซบ'
ฯลฯ