อำนาจโน้มนำ (Soft Power) เป็นแนวคิดที่ได้รับการเสนอครั้งแรกเมื่อปี 1990 โดยโจเซฟ เอส. นาย, จูเนียร์ อธิบายถึง “อำนาจ” ที่ใช้การโน้มน้าวหรือจูงใจแทนการบังคับหรือใช้กำลัง ซึ่งอำนาจโน้มนำดังกล่าวมีบทบาทอย่างยิ่งในนโยบายต่างประเทศของชาติมหาอำนาจ โดยเฉพาะสหรัฐอเมริกา ที่อาศัยการส่งผ่านวัฒนธรรม คุณค่าทางการเมือง และนโยบายระหว่างประเทศ เพื่อโน้มนำให้ประเทศอื่นดำเนินตามแนวทางที่ตนเองต้องการโดยไม่ต้องใช้กำลังบังคับ แนวคิดนี้ได้รับการนำไปใช้อย่างกว้างขวางในการเมืองระหว่างประเทศ ผู้เขียนชี้ให้เห็นว่าอำนาจโน้มนำนั้นไม่ใช่เพียงการส่งออกวัฒนธรรมเพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ แต่เป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคข้อมูลข่าวสารปัจจุบันที่อำนาจโน้มนำถูกใช้เป็นยุทธศาสตร์สำคัญของหลายชาติมหาอำนาจ เพื่อสร้างความมั่นคงของรัฐและการสร้างความร่วมมือแบบพหุภาคี
