ชื่อของผมคือคิมิซึกะ คิมิฮิโกะ อดีตผู้ช่วยยอดนักสืบ
การเริ่มต้นครั้งที่สองซึ่งมาพร้อมประโยคคำถามว่า “นายคือยอดนักสืบใช่มั้ย”
มันเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนในห้องเรียนยามโพล้เพล้
และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ผมจำต้องสลัดความเฉื่อยชาทิ้ง
เพื่อทำหน้าที่ผู้ช่วยนักสืบของเพื่อนร่วมชั้นเรียน
หลังจากนั้น— เธอกอดผม ดุด่าว่ากล่าว ร้องไห้ และยิ้มให้ผม
อีกทั้งยังสาบานกับผมว่าจะไม่ชิงตายไปเสียก่อน
เราไล่ตามความปรารถนาซึ่งขัดต่อกฎของโลกด้วยกัน
ต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับศัตรูตัวร้ายร่วมกัน—
กระทั่งความตายพรากเราสองจากกัน
ความจริงข้อนั้นผลักผมให้จมดิ่ง แต่แล้ว—
“ผู้ช่วย เราออกเดินทางเพื่อช่วยเหลือเพื่อนพ้องอีกครั้งกันเถอะ...”
เฮ้อ จริงๆ ผมเองคิดว่าถ้าเรื่องราวของพวกเราจบลงตรงนี้มันก็ไม่แย่นะ
ในเมื่อผู้ช่วยได้ยอดนักสืบกลับคืนมาแล้ว
ก็เท่ากับว่าเรื่องราวเดินทางมาถึงจุดที่เรียกว่าแฮปปี้เอนดิ้งแล้วไม่ใช่เหรอ
