“สี่แผ่นดิน” นวนิยายเพชรน้ำเอกที่ได้รับยกย่องให้เป็นวรรณกรรมแห่งกรุงรัตนโกสินทร์
ติดตราตรึงใจตราบจนปัจจุบัน
เมื่อบ้านเมืองเข้าสู่ช่วงรอยต่อของการเปลี่ยนแปลงทั้งการปกครอง วัฒนธรรมประเพณีและวิถีชีวิตหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 และการหลั่งไหลของวัฒนธรรมตะวันตก ‘แม่พลอย’ ผู้ได้ใช้ชีวิตทั้งในวังและชีวิตในโลกภายนอกที่ได้สัมผัสกับเหตุการณ์บ้านเมืองในระยะเวลาอันยาวนานตลอด ‘สี่แผ่นดิน’ ชีวิตของพลอยจึงได้รู้ ได้เห็นเป็นประจักษ์พยานของเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงและความสั่นคลอนทางค่านิยมทั้งหลายในสังคมสยามจนกลายมาเป็นสังคมไทย ซึ่งมีทั้งสุข ทั้งเศร้า ตื่นเต้น และใจหาย ได้พบ ได้พลัดพราก ได้ประจักษ์สัจธรรม เป็นทุกข์ใหญ่หลวงบ้าง และปล่อยวางได้บ้าง ตามอุปนิสัยของพลอยที่ตราตรึงใจและเป็นที่รักผู้อ่านจวบจนปัจจุบัน
