“กับบางบาดแผล ทั้งๆ ที่มันเจ็บแสนเจ็บ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจากสิ่งที่เรารักแล้วนั้น เรากลับแทบจะไม่ได้จดจำมันในฐานะบาดแผลที่เจ็บแสบเลย แต่เรากลับจดจำมันเหมือนเป็นหนึ่งในกระบวนการของการเติบโต”
จ๋า-ยศสินี ในนามปากกา 'มณี' เป็นผู้หญิงที่เก่ง สวย และรวยแผล
มณีเขียนเล่าถึงการเลือกใช้ชีวิตที่ดูจะขัดแย้งกับบุคลิกและตัวตนของเธออย่างไม่น่าเชื่อ
จากเด็กหญิงตัวน้อยที่แม่แสนห่วงหวง เป็นเด็กสาวที่หยิบมีดขึ้นกวัดแกว่ง
สู่หญิงสาวที่ปีนป่ายกายกรรมท้าความสูงบนเส้นเชือก
