ฆาตกรรมสามัญประจำบ้าน

นิยายฆาตกรรมที่ดักคอนักอ่านนิยายแนวนี้ไว้ได้อย่างสนุก หากคุณเคยคิดว่าเดาทางเรื่องราวทำนองนี้ได้ ได้โปรดลองอ่านเล่มนี้ แล้วคุณจะพบคดีฆาตกรรมหฤหรรษ์ที่คาดไม่ถึง
.
หากจะให้เล่าว่าครอบครัวคันนิงแฮมแตกต่างจากครอบครัวอื่นอย่างไร เราขอยกประโยคเปิดของวรรณกรรมคลาสสิคเรื่อง ‘อันนา คาเรนนินา’ มานิยามให้คุณพอเห็นภาพว่า “ครอบครัวที่มีความสุข ล้วนสุขเหมือน ๆ กัน แต่ครอบครัวที่มีความทุกข์ย่อมทุกข์ตามวิถีของตน”
.
ทุกครอบครัวมีสุขทุกข์ต่างกันก็จริง แต่บ้านคันนิงแฮมต่างมากกว่าเพื่อนหน่อยตรงที่ทุกคนเคยฆ่าคน นั่นทำให้งานรวมญาติของพวกเขาฟังดูน่าขนลุกยิ่งกว่าวันปล่อยผีเสียอีก
.
แต่อย่าเพิ่งคิดว่า ‘คดีฆาตกรรมสามัญประจำบ้าน’ จะเป็นนิยายโหดเกี่ยวกับครอบครัวโรคจิตที่เต็มไปด้วยฉากน่ากลัว เพราะความเป็นจริงนั้นตรงกันข้ามทุกประการ เราขอรับรองว่านี่คือนิยายสืบสวนสุดแสบสันที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ขันและการเสียดสี แค่เปิดหน้าแรกมาคุณจะสัมผัสได้จากลีลาการเขียนเลยว่าต้องหัวเราะค้างแน่นอน
.
ขอเล่าให้ละเอียดอีกนิดว่าครอบครัวของเออร์เนสต์ คันนิงแฮม เป็นแค่คนธรรมดาที่มาจัดงานรวมญาติเพื่อกระชับความสัมพันธ์ในสกีรีสอร์ตกลางภูเขาหิมะอันห่างไกลท่ามกลางพายุ และงานครั้งนี้ก็แสนพิเศษเพราะพี่ชายของเออร์เนสต์ที่เพิ่งออกจากคุกจะมาร่วมงานด้วย
.
แม้เออร์เนสต์จะพยายามบอกว่างานนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกน่า แต่ดูจากรายละเอียดและปูมหลังของสมาชิกในครอบครัว (ที่เขาจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง) แล้ว เราสัมผัสได้ทันทีว่ามันต้องมีเรื่องแน่นอน พอพูดไม่ทันขาดคำก็มีศพปริศนาปรากฏขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไปทันที
.
ในสถานการณ์ปกติ หลายคนคงมีข้อสันนิษฐานตั้งแต่นี่คงเป็นผู้โชคร้ายที่หนาวตายระหว่างปีนเขา หรือหวาดกลัวว่าแถวนี้มีฆาตกรเพ่นพ่านและตัวเองจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไป แต่ออร์เนสต์กลับกังวลว่าใครสักคนในครอบครัวคันนิงแฮมจะเป็นฆาตกรมากกว่า
.
เหตุผลสำคัญที่น่าหวั่นใจอีกอย่างคือพวกเขาไม่ชอบขี้หน้ากันเองเลยสักนิด ขนาดเออร์เนสต์เองก็ยังอยากฆ่าคนที่คิดจัดงานรวมญาติขึ้นมาด้วยซ้ำ นั่นทำให้ยิ่งน่าหวาดเสียวว่างานนี้จะมีเหยื่อมากกว่าหนึ่งราย แต่เออร์เนสต์ที่เป็นแค่นักเขียนคู่มือการเขียนนิยายสืบสวน จะใช้ความรู้ที่พอมีติดตัวจากหน้าที่การงานหาคนร้ายเจอหรือไม่ แล้วเขาจะเริ่มจากตรงไหนดี