อากาศจักจารผจง จารึก พอฤๅ

“อากาศจักจารผจง จารึก พอฤๅ”

 

บันทึกทั้งชีวิตของ “อาจินต์ ปัญจพรรค์” ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๓๔ ปูชนียบุคคลในฐานะนักคิดนักเขียนและบรรณาธิการอาวุโสของไทย

มาบัดนี้ ตำนานในฐานะ “ครู” ที่มอบสิ่งดีงามให้แก่บรรณพิภพ จำต้องถึงวาระส่งมอบร่างกายให้แก่แผ่นดิน เหลือไว้เพียงผลงานที่ตกทอดแก่คนรุ่นหลังได้ศึกษาตราบนานเท่านาน

 

“ชีวประวัติ อาจินต์ ปัญจพรรค์” จากการเรียบเรียงของ “แน่งน้อย ปัญจพรรค์” ซึ่งเคยได้รับการตีพิมพ์เมื่อปี ๒๕๓๙ และ ๒๕๔๘ จึงได้รับการผลักดันให้ตีพิมพ์อีกครั้งภายใต้ชื่อ อากาศจักจารผจง จารึก พอฤๅ อันเป็นถ้อยความที่อาจินต์ ปัญจพรรค์ชื่นชอบเป็นอย่างมาก

เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ บอกเล่าเวลานาทีในชีวิตและงานของ “อาจินต์ ปัญจพรรค์” นับแต่ใจรักการเขียนหนังสือเมื่อครั้งเยาว์วัย การบุกบ่าดงเหมืองแร่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ก่อนจะถูกลิขิตให้เป็นนักหนังสือพิมพ์รวมถึงงานด้านโทรทัศน์ จวบแจ้งประจักษ์ชัดถึงการเป็นบรรณาธิการสำนักพิมพ์และเจ้าของนิตยสารนามกระเดื่องแห่งยุคสมัย

ไม่เพียงเท่านั้น ยังได้เพิ่มเติมเนื้อหาให้สมบูรณ์โดยเฉพาะประเด็นในช่วงระยะเวลา ๑๔ ปีสุดท้ายในชีวิตของท่าน (พ.ศ.๒๕๔๘-๒๕๖๑) พร้อมรายชื่อหนังสือเด่นอันทรงคุณค่าของศิลปินแห่งชาติผู้นี้

ทั้งหมดก็เพื่อระลึกถึงชีวิตและงานของ “อาจินต์ ปัญจพรรค์” ปูชนียบุคคลที่ไม่เพียงมอบสิ่งดีงามให้แก่นักอ่านเท่านั้น หากยังประโยชน์แก่ผู้คนและสังคมไทยอย่างไม่อาจลบเลือน

 

“อากาศจักจารผจง จารึก พอฤา” เป็นประโยคสำคัญที่อาจินต์ ปัญจพรรค์ ชื่นชอบเป็นอย่างมาก  ถ้อยคำดังกล่าว นำมาจากโคลงนิราศนรินทร์ ซึ่งอาจินต์จะใช้คำนี้เสมอหากต้องหยุดเขียนหนังสือด้วยความเศร้า ดุจความอาลัยต่อคนรักที่จากกัน  เพราะการเขียนคือ “ความรัก” ที่เขียนมากมายเท่าไรก็ไม่หมด เปรียบเสมือนความรักการเขียน คือแผ่นฟ้าที่เขียนเท่าไรก็ไม่มีวันสิ้นสุดสำหรับอาจินต์ ปัญจพรรค์