“คุณชิบาตะ ดูเหมือนเธอจะยังไม่ได้ทำความสะอาดสินะ แก้วกาแฟตรงพื้นที่ประชุมน่ะ”
ระหว่างที่ผู้จัดการแผนกเอ่ยแบบนั้น ไม่มีใครในห้องทำงานคิดจะละสายตาจากงานตัวเองเลย
อาจเพราะพวกเขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่ามีงานอื่นอยู่ด้วย
ไม่ว่าจะการเก็บแก้วกาแฟ การแจกจ่ายจดหมาย การกำจัดของเน่าเสียในตู้เย็น
หรือการเช็ดเศษซากโอยาโกะด้งที่อุ่นร้อนแล้วระเบิดอยู่ในไมโครเวฟ
เดิมทีฉันไม่ได้จะต่อต้านอะไร แค่ตั้งใจจะลองดูว่าจะมีใครสักคนเก็บแก้วออกมาจากห้องประชุมบ้างไหม
ถ้าไม่มีก้นบุหรี่ในแก้วละก็ ฉันก็ตั้งใจว่าจะรอสักสี่โมงครึ่ง
หรือหากกลิ่นก้นบุหรี่ไม่แย่มากนักฉันจะมาเก็บเองจริง ๆ
แต่แล้วจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ก่อนที่จะตัดสินใจเอ่ยออกไป
“ขอโทษนะคะ วันนี้รบกวนช่วยเก็บให้แก้วหน่อยได้ไหมคะ”
“เอ๊ะ...”
“ตอนนี้ฉันท้องอยู่น่ะค่ะ กลิ่นกาแฟทำให้รู้สึกแพ้ท้องขึ้นมา
ควันบุหรี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน จะว่าไปตึกนี้ห้ามสูบบุหรี่ทั้งตึกใช่ไหมคะ”
เพราะอย่างนี้ฉันเลยกลายเป็นคนตั้งครรภ์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
บันทึกคำกลวงเริ่มต้นตอนอายุครรภ์สัปดาห์ที่ห้า
ชีวิตประจำวันเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย ฉันเริ่มเลิกงานตรงเวลา
ได้ไปซื้อวัตถุดิบในซูเปอร์มาร์เก็ต และออกกำลังกายสำหรับคนท้องด้วย
การตั้งครรภ์นี่ช่างสุขสบายและโดดเดี่ยวจริง ๆ
