ไม่มีอีกแล้วเขตแดน แคว้น ย่าน สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่นี้มีลักษณะที่อยู่เหนืออัตลักษณ์และเหนือวัฒนธรรม การแพร่ระบาดเป็นเครื่องวัดว่าโลกของเราเชื่อมโยงและเกี่ยวพันกันเพียงใด
โลกกำลังอยู่ในช่วงคั่นเวลาซึ่งกิจวัตรประจำวันหยุดลงชั่วคราว จังหวะหยุดชะงัก คล้ายในเพลงบางเพลง เมื่อเสียงกลองเงียบไป แล้วเรารู้สึกเหมือนดนตรีแผ่กว้างออก โรงเรียนหยุด เครื่องบินบินผ่านท้องฟ้าเพียงไม่กี่ลำ เสียงฝีเท้าโดดเดี่ยวดังสะท้อนบนทางเดินในพิพิธภัณฑ์ ทุกหนแห่งเงียบกว่าปกติ
เปาโล จอร์ดาโน ใช้ความว่างเปล่าในช่วงการกักตัวเอง (Self Quarantine) ไปกับการเขียนหนังสือเล่มนี้ เพื่อคอยกันลางสังหรณ์ออกไปให้ไกล และหาวิธีที่ดีที่สุดในการคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดและกำลังจะเกิดในการแพร่ระบาดของโรค Covid-19
เรานับจำนวนผู้ติดเชื้อและผู้รักษาหาย เรานับจำนวนผู้เสียชีวิต เรานับจำนวนผู้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และนับวันที่ไม่ได้ไปโรงเรียน นับจำนวนหน้ากากอนามัยและชั่วโมงที่เหลือก่อนรู้ผลการตรวจเชื้อ เรานับจำนวนกิโลเมตรจากพื้นที่เสี่ยงและนับห้องในโรงแรมที่ถูกยกเลิก เรานับจำนวนความสัมพันธ์ของเรา ความเสียสละของเรา และเราก็นับวัน นับแล้วนับอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันที่คั่นเราห่างจากการสิ้นสุดของภาวะฉุกเฉิน
นับวัน พยายามให้ได้มาซึ่งหัวใจอันเปี่ยมด้วยปัญญา อย่ายอมให้ความทุกข์ทรมานทั้งหลายเหล่านี้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์
