ยาคอบ เป็นเด็กวัยรุ่นวัยประมาณ 17 ปีจากครอบครัวที่มีฐานะ ซึ่งร่วงสู่ความตกต่ำ เขาหนีจากบ้านมาสมัครเข้าเรียนวิชาการรับใช้ในสถาบันเบ็นยาเม็นทา ซึ่งอดีตคงเคยรุ่งเรืองมากๆ แต่ปัจจุบันตกต่ำใกล้อวสาน ซึ่งจากปากคำของยาคอบในบางคราว บรรยายถึงราวกับอยู่ในสภาพกึ่งซอมบี้ ส่วนบรรดาอาจารย์ที่สอนวิชาต่างๆ ก็อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น ปล่อยให้ลูกศิษย์ดูแลตัวเองกันไปตามบุญตามกรรม อีกทั้ง วิชาและตำราที่สอนอย่างเคร่งครัดก็ดูแอบเสิร์ดเอามากๆ ด้วยอาการท่องจำซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับนกแก้วนกขุนทอง
งานของวัลเซอร์ อาจจะดูเป็นเพียงงานของเด็กซุกซนที่ชอบแกล้งคน คนที่ชอบใส่หน้ากากของการเย้ยเยาะด้วยการทำตัวไม่เรียกร้องความสนใจ สวมบทผ่านกวีเดินเท้าที่ทำตัวสุภาพ แต่ดูมีอาการล้นๆ นิดหน่อย ไม่ลงรอยกับความประจบสอพลอที่เขาพบเจอระหว่างทาง พร่ำรำพันดังๆ ออกมาคนเดียวถึงอะไรในสังคมที่ทำให้เขารู้สึกขัดเขินไม่เข้าพวก สะท้อนความกลัวที่เขาซ่อนไว้ข้างใน ความกลัวที่เขาพยายามจะหนี พยายามจะซื้อเวลา เพราะรู้ว่าต่อให้ไม่เข้าไปคลุกคลีกับมัน แต่อีกไม่นานเขาก็รู้ว่าคงหลบไม่พ้นการดูถูกเหยียดหยาม ถูกขู่ถูกไล่และลบเลือน
