ขณะที่อายุสามสิบหกปี ยงเก มินจู ริมโปเช คือดาวเด่นในหมู่ธรรมาจารย์ทิเบตร่วมสมัย ท่านเป็นเจ้าอาวาสซึ่งเป็นที่เคารพศรัทธาของอารามสามแห่ง แต่แล้วคืนหนึ่ง โดยไม่บอกกล่าวผู้ใด ท่านหลบหนีออกจากอารามในอินเดีย เพื่อจาริกปลีกวิเวกเป็นเวลาสี่ปีตามธรรมเนียมปฏิบัติอันศักดิ์สิทธิ์ของภิกษุ โดยมุ่งหวังที่จะสลัดทิ้งยศศักดิ์ ตำแหน่ง และบทบาท เพื่อค้นหาเป้าหมายที่เป็นที่สุดของชีวิต
จู่ๆ ท่านพบว่า การศึกษาและการปฏิบัติธรรมตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่ได้เตรียมท่านให้พร้อมรับมือกับเพื่อนร่วมทางที่สกปรกมอมแมม หรือเสียงรถไฟที่ดังแสบแก้วหู และพบว่าตนติดยึดอัตลักษณ์ของนักบวช จนไม่อาจถอดจีวรได้ทันที หรือนอนบนพื้นสถานีรถไฟพาราณสี ถึงกับยอมจ่ายเงินไปนอนในห้องพักราคาถูก ต่อเมื่อเงินหมด ท่านจึงเริ่มใช้ชีวิตเยี่ยงขอทานอย่างแท้จริง จากนั้นไม่นานก็ล้มป่วยเพราะอาหารเป็นพิษ และนั่นคือจุดหักเหสุดระทึกของชีวิต การฝึกฝนได้เตรียมท่านให้พร้อมเผชิญกับความตาย และเป็นโอกาสให้ได้ทดสอบอินทรีย์ของท่าน
หนังสืออันทรงพลังเล่มนี้เป็นบันทึกสภาวะภายใน เล่าเรื่องอย่างซื่อตรงและไม่ธรรมดา ยงเก มินจู ริมโปเช ได้ให้บทเรียนล้ำค่าจากประสบการณ์เฉียดตาย ท่านอธิบายอย่างละเอียดถึงสภาวะในสมาธิภาวนาที่หล่อเลี้ยงและรักษาชีวิตของท่านเอาไว้ ทำให้ผู้อ่านตระหนักว่าเราทุกคนสามารถเปลี่ยนความกลัวตายให้เป็นชีวิตที่เบิกบานได้
