“ริเวอร์”
เขาหยุดเดินแล้วก้าวเท้ากลับมาหาเธอ “ครับ?”
“ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันไปกับคุณเหรอคะ คือเราไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้าเลย ทำไมถึงยอมให้ฉันตามคุณไปทุกที่”
ริเวอร์ก้มหน้าเหม่อมองพื้นถนน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
“เพราะคุณกำลังหลงทางไม่ต่างจากผม ไรยา และในเมืองใหญ่แบบนี้ มันเจ็บน้อยลงถ้าเราไม่ได้หลงทางคนเดียว”
..………………………………
คุณจะยังเรียกคนคนหนึ่งว่านักเขียนได้อยู่ไหม ถ้าเขาไม่ได้เขียนอะไรมานานแล้ว...
แม้แต่นักเขียนชื่อดังอย่าง ‘ไรยา’ ก็ยังประสบปัญหากับ ‘สภาวะเขียนไม่ออก’ เธอจึงตัดสินใจพาตัวเองออกเดินทางมายังนิวยอร์ก มหานครแห่งความหวังและความฝัน
ในช่วงเวลาของการตามหาแรงบันดาลใจ โชคชะตาได้นำพาให้เธอมาพบกับ ‘ริเวอร์’ สถาปนิกหนุ่มผู้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งปริศนาซึ่งกำลังดำดิ่งอยู่ในโลกของตนพร้อมสมุดสเก็ตช์ภาพในงานปาร์ตี้ส่งท้ายปีเก่า
การพบกันในวันนั้นนำมาสู่การร่วมเดินทางกันของคนสองคนที่ต่างมีบาดแผลลึกภายในจิตใจ จากสองหัวใจที่แตกสลายก็กลับผสานขึ้นใหม่เป็นหัวใจดวงเดียวกัน...
